Ο ηλιος καιει.

Και να που καλοκαιριασε
και η ζωη περναει
ο ηλιος καιει τα σπαρτα
και η ψυχη ποναει!

Και να που εφυγα ξανα
μεσα απο τον χειμωνα
ειδα τον θανατο πολυ
να μου μιλαει σαν πρωτα!

Και να που ολα λες και ζουν
σενα ποταμι θλίψης
να μην μπορεις ποτε ποτε εσυ
τα αγαθα να τα χαρεις
τον θανατο να πνίξεις!

Πως κανεις ετσι βρε παιδι
οι αλλοι διπλα σου πονανε
και εσυ χωμένος στην χλιδή
ζητας το απιαστο φιλή
απο μια αγνωστη ψυχη
να στα'ανατρεψει ολα...

Πως μπορεις νασε τοσο πολυ....

No comments:

Post a Comment