ΤΟ ΜΠΟΥΡΙΝΙ

Το μπουρίνι.

Ένα Φθινοπωρινό πρωινό στην Πάρο. Κοίταξα μέσα από το θολό τζάμι της μονοκατοικίας μου….Οι τουρίστες πια είχαν φύγει από το νησί. Οι πρώτες βροχές είχαν αρχίσει να δροσίζουν την ατμόσφαιρα! Είπα να βάλω στο πικάπ έναν δίσκο που συνήθιζα να βάζω όταν ο καιρός ήταν μελαγχολικός. Μια μουσική με ένα τανγκό Αργεντίνικο γεμάτο πάθος και ηδονές πρωτόγνωρες!... Σήμερα έβρεχε ξανά όπως και χθες λες και ο καιρός ήταν με το μέρος μου… Δεν είχα καμία όρεξη για δημιουργία! Ο καμβάς έστεκε στο πάτωμα λευκός και απείραχτος… Είχα πολλούς μήνες να ζωγραφίσω. Μιά το καλοκαίρι, μιά η φυγή εκείνης, ή υγεία μου που όσο πήγαινε και γινόταν πιο χάλια… όλα, όλα έδειχναν ότι το τέλος ήταν κοντά. Κοιτούσα μακριά πέρα στο φουρτουνιασμένο πέλαγος τα πελώρια κύματα λες και θέλαν να με καταπιούν. Ήξεραν και αυτά άραγε ; Κι αν ήξεραν από ποιόν και πως ; Απλά κύματα μιας υπέροχης θάλασσας ήταν!
Έφυγα απ’ το παράθυρο και έκατσα στο γραφείο μου. Πήρα την πένα -πάντα μ’ άρεσε να γράφω μ’ αυτήν όταν ήθελα να γράψω κάτι σημαντικό- πήρα και ένα χαρτί και το χέρι μου έτρεμε! Δεν είχα την δύναμη να πω αυτό που σε λίγο είχα αποφασίσει να κάνω! Δεν είχα το κουράγιο να αναφέρω σε λίγες λέξεις μόνο όλη μου την χαμένη ζωή. Δεν ήθελα έτσι να τελειώσουν όλα!
Ξαφνικά σκέφτηκα ίσως θα ήταν καλύτερα να τα πω μπροστά στην κάμερα. Το να μιλάς σε κάποιον έστω και νοερά είναι πιο εύκολο από το να γράφεις, αλλά και από την άλλη να βλέπουν μετά οι δικοί σου εσένα σε εικόνα ενώ εσύ δεν υπάρχεις πια!…. Είναι τραγικό!.. Το είχα αποφασίσει λοιπόν! Να βάλω τέρμα σε αυτή την ανούσια ζωή μου την στιγμή που όλοι γύρω μου με είχαν εγκαταλείψει… Να αφήσω αυτόν τον απαίσιο κόσμο τον τόσο σκληρό γεμάτο μοναξιά και κακία!...
Παράτησα το γραφείο και περπάτησα προς τα εκεί που ερχόταν η μουσική μέσα στο δωμάτιο. Το βιολί έσκιζε την σιωπή την τόσο ψυχρή. Κάποιες φορές πιστεύω πως η μουσική βοηθά τον άνθρωπο να σκέφτεται και να παίρνει ακόμα και περίεργες αποφάσεις για την ζωή του. Τα μάτια μου έτρεχαν δάκρια. Είχα μείνει άγαλμα! Ήταν ένα μουσικό κομμάτι που άρεσε πολύ σε εκείνη!. Το ακούγαμε με τις ώρες παλιά, κάναμε όνειρα, και περνούσαμε όμορφα, ήρεμα και αγαπημένα!.
Ώσπου μιά μέρα η μάσκα του θανάτου σκέπασε για τα καλά το υπέροχο σπιτικό μου. Η καλή μου αρρώστησε ξαφνικά και σε λίγες μόνο μέρες έφυγε άδοξα από την ζωή. Ο χρόνος σταμάτησε για μένα εκεί. Όλα έγιναν ένα κακόγουστο αστείο που αντί να φέρνει γέλια έφερνε δάκρυα, θλίψη και απόγνωση.
Και να τώρα εδώ μόνος να είμαι έτοιμος να βάλω τέρμα στην ζωή μου μην αντέχοντας άλλο την απέραντη μοναξιά μου. Ο δίσκος στο πικάπ έχει τελειώσει πια. Το μόνο που ακούω είναι η δυνατή βροχή που χτυπά έξω την πλακόστρωτη αυλή. Κοιτάζω πίσω από το βρεγμένο τζάμι του παραθύρου τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και ο νους μου φαντάζεται την μορφή της να με κοιτά και να μου χαμογελά. Και εκεί το μπουρίνι ξαφνικά σταματά και ένα ουράνιο τόξο εμφανίζεται στον ορίζοντα.
Η μορφή της χάνεται μονομιάς και ο ήλιος λούζει με τις ακτίνες του την ακτή. Ανοίγω την πόρτα και βγαίνω στην βρεγμένη αυλή…. Σκέφτομαι θάταν ωραία μετά την βροχή ένα υπέροχο μπάνιο στην θάλασσα που τώρα έχει γίνει πια λάδι. Μπαίνω στο σπίτι να φορέσω το μαγιό μου.
Φεύγοντας προς την παραλία σκέφτομαι τι παράξενες σκέψεις είχα κάνει νωρίτερα… και χαμογελάω. Τι παράξενα παιχνίδια λοιπόν μπορεί να σου παίξει στην ζωή σου ένας βροχερός καιρός ξαφνικά σε ένα υπέροχο νησί όπως είναι η Πάρος. Και έρχεται ο χειμώνας!...

Γιώργος Κρουστάλης 9/9/2010  

No comments:

Post a Comment