"Αέρας"  ©  14/7/12 Γ.Κ.

Τα χρυσά άνθη είναι αέρας.Αυτός που μπορεί να  σου σβήσει την φλόγα που καίει τις θάλασσες των απέραντων επαφών.Αυτός που στο διάβα της νύχτας  σαρώνει  τις μέρες μου τις απλές, με τυλίγει δροσίζοντάς μου τις σπάνιες προσδοκίες μου. Και όταν φουντώνει και θέλει να σε συναρπάσει τέρατα και σημεία βασιλεύουν στο λυκόφως των θεών και των πνευμάτων. Λυκνίζονται απαλά τα χρυσά σου μαλλιά στον ρυθμό του αέρα της γόνιμης αύρας  των  μάγων και των ξωτικών, ενός κόσμου που δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Ο Αίολος είχε έξι γιούς και έξι κόρες που προσωποποιούσαν τους ανέμους.Και συ ο μύθος που κρύβεται στην πραγματικότητα των απλών και υπέροχων καταστάσεων, ο αέρας που χωρίς την πνοή του δεν υπάρχει ζωή. Εγώ θυσία προς τιμήν σου θα κάνω να είσαι για πάντα η αύρα μου, ο βοριάς και ο άγνωστος νότος, η δύση και η ανατολή των ονείρων μου!.. Και αν είσαι ο αέρας που συντρίμμια σκορπίζει στο πέρασμα της λησμονιάς, θα σκύψω ευλαβικά το κεφάλι μου, θα γίνω ένα με το χώμα της Γης, η επιφάνεια της θάλασσας του μεταξένιου λευκογάλαζου πέπλου σου, να σκορπιστώ στα πέρατα  της οικουμένης σαν να μην υπήρξα ποτέ.
Υπό το φως του φεγγαριού, γυμνός ένιωσα να τυλίγεις το είναι μου απαλά, δεν σε έβλεπα, -ποιός μπορεί τον αέρα να δει- με πλημμύρισες με αρώματα που δεν είχα ως τώρα μυρίσει, με σκόρπισες σε άπειρους κόκκους από άμμο στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και στο τέλος με έκανες ενα αστέρι του σύμπαντος άγνωστου γαλαξία. Και εγένετο φως!....
Τα χρυσά άνθη  είναι αέρας. Αυτός που με λύσσα μαστιγώνει την απορία μου, αυτήν την αιώνια ερώτηση που σε τούτο το κόσμο αλίμονο αν υπάρχει απάντηση, τότε θάνε που τα  όνειρα θα πάρουν εκδίκηση.
Υπάρχουν σε τούτο τον ψυχρό μας κόσμο άνθη χρυσά ?

 © .Γ.Κ. 2012