"τα τζιτζίκια τραγουδάνε ακόμα"


... όταν ο καυτός ήλιος 
ταράζει τις σκέψεις μου
και κοιτά τα μέσα των ματιών σου
το κορμί να συσπάτε ακόμα
ο χορός της νύχτας ατέλειωτος
και ο οργασμός ... αδιάφορος όρκος ,
τα ποτάμια υγρού που τρυπάνε την σάρκα
τα δελφίνια προστάτες των ηδονών,
... όταν ο γλυκός μου καφές 
ταράζει τα σπλάχνα μου
και το βήμα σου ανάσα αναμονής
επαναλαβαίνομαι ακατάπαυστα,
γονατίζω και το κεφάλι μου διαλύεται,
σε αντικρίζω και ο ήλιος εκρήγνυται,
δεν υπάρχει παιχνίδι δεν φοράω την μάσκα,
δεν σε βλέπω στολίδι στο σκρίνιο μου,
δεν χαρίζω το βλέμμα μου στα κοχύλια 
γίνομαι μύθος στο μυαλό μου
και προστάτης του εαυτού μου και ήρωας
είμαι υπέροχος στον καθρέφτη μου,
και θαυμάζω το χρυσό είδωλό μου...
... και το λέω ξανά και αισθάνομαι
ο καυτός ήλιος μιά λάβα ,
σκέψη και σώμα να γίνονται ένα
τα τζιτζίκια τραγουδάνε ακόμα 
και όλα γύρω μου υπάρχουν
σε ενα όμορφο και απύθμενο ψέμα ._

2 και 10 στις 28/7/112 μεσημέρι.
By faust