"παράξενα μονοπάτια"

"παράξενα μονοπάτια"

Είναι κάποιες στιγμές που το μονοπάτι που είναι εμπρός μου με προβληματίζει πολύ ... πολύ.... με ξενίζει η πορεία του και με καθιστά ανίκανο για την συνέχεια ..... Και τότε σκοτεινιάζει ο ουρανός και η μουσική αλλάζει ρυθμό και ο χρόνος παγώνει αρνητικά και ο χώρος γίνεται το κενό του σύμπαντος, χωρίς δρόμους και κατευθύνσεις, χωρίς συνηθισμένα ανεβοκατεβάσματα του πλακόστρωτου και με ένα ψυχρό αεράκι σχεδόν νεκρικό. Και ωραία το γέλιο είναι ευτυχία λένε αλλά τις στιγμές που προβάλλεται διαχρονικά και αναίτια καθοδηγούμενο από παράξενες ουσίες, μεταμορφώνεται σε δράκο που βγάζει πύρινες φλόγες και μας καταπίνουν σε ένα λεπτό καταργώντας τον χώρο και χρόνο. Όλα σιωπούν και γίνονται τότε ρεαλιστικά, τραγικά δηλαδή όπως είναι η σημερινή μας κατάσταση και ας μην την νιώθουν κάποιοι ποτέ. Ποτέ δεν θα δουν τον εαυτό τους πέρα από το τέλος του ορίζοντα εκεί που τελειώνει η γαλάζια θάλασσα και αρχίζουν οι πληγές των κοινών θνητών ... και είναι άπειρες αυτές και αθεράπευτες ....
Κάποιες άλλες στιγμές το μονοπάτι που είναι εμπρός μου είναι γλυκό σαν τα γλυκά σου μάτια, σαν τα υπέροχα μαλλιά σου που τα ανεμίζει ο άνεμος και τα σκορπίζει σαν όνειρο στο απέραντο κενό του μυαλού σου .... στο παράλληλο παιχνίδι του δικού μου κόσμου της ελπιδοφόρας στιγμής που ποτέ δεν έρχεται γιατί δεν βρίσκει τον δρόμο και χάνεται σε παράξενα μονοπάτια καθημερινής τρέλας ....
Ολα λοιπόν τα πράγματα έχουν την πορεία στον χωροχρόνο κάτι σαν ένα βιβλίο που το διαβάζει ένα αθώο παιδί και γυρίζει τις σελίδες του χωρίς σειρά... τυχαία και απρόσμενα τις κοιτά και διαβάζει μόνο αποσπάσματα από αυτές.... η αθωότητα τον καλύπτει σε όλα του τα λάθη και τις πτυχές τις μέχρι τώρα ζωής του , καθώς τα πολλά μονοπάτια που είναι μπρος του θέλουν να τον καταπιούν μονομιάς κατασπαράζοντας τον λυτρωτικά και ευτυχισμένα.
Νυχτώνει και το βιβλίο κλείνει και οι σελίδες μένουν μέσα για την επόμενη μέρα , την επόμενη ώρα, την ερχόμενη στιγμή που θα λάμψει ο λόγος γίνοντας πράξη φανταστική.... και το μονοπάτι μας είναι αδιάβατο αφού δεν το έχω ανακαλύψει ακόμα._

© γ.κ. 2012 4 και 12' μεσημέρι ...